Şiî düşünce târihinin iki önemli kolundan birisini teşkil eden ahbârîliğin, târihî bakımdan, usûlîlikten çok daha önce ortaya çıktığı dikkati çeker. 260/874 yılındaki onikinci imam´ın gaybetinden sonra, Şiî toplumunda kontrolü eline geçiren bu ekol, sadece imamların ahbârıyla (haberler) uğraşan bir hareket olması sebebiyle, dinin, ancak bu yolla anlaşılabileceğini ileri sürerek akla dayalı yorum ve disiplinlere hayat hakkı tanımamıştır.
V/XI. asrın başlarına gelinceye kadar, bu dön ...